Ο μεγαλύτερος κίνδυνος του ανθρώπου δεν είναι να χάσει τα υπάρχοντά του, αλλά να χάσει το φως της καρδιάς του. Διότι όταν ο νους αιχμαλωτίζεται από την αγωνία της κατοχής, η ψυχή παύει να βλέπει το αιώνιο και φυλακίζεται στο πρόσκαιρο.
Ο πλούτος, όταν γίνεται κύριος και όχι διακόνημα, δεν γεμίζει τον άνθρωπο· τον βαραίνει. Και η καρδιά, πλασμένη για το άπειρο, ασφυκτιά μέσα στα στενά όρια του εφήμερου.
Ο Χριστός δεν καλεί τον άνθρωπο σε φυγή από τον κόσμο, αλλά σε απελευθέρωση από την τυραννία του φόβου. Τα πουλιά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού γίνονται σιωπηλοί διδάσκαλοι μιας λησμονημένης αλήθειας: ότι η ζωή ανθίζει εκεί όπου υπάρχει εμπιστοσύνη και μαραίνεται εκεί όπου βασιλεύει η αγωνία.
Ο άνθρωπος δεν ζει πραγματικά όταν κατέχει πολλά, αλλά όταν αγαπά πολύ.
Σε μια εποχή που μετρά την αξία με αριθμούς, το Ευαγγέλιο αποκαθιστά το μέτρο της αιωνιότητας: η ανθρώπινη ύπαρξη δεν αποτιμάται από όσα συσσωρεύει, αλλά από το φως που μεταδίδει.
Όταν η καρδιά ανήκει στον Θεό, ο κόσμος δεν χάνει την ομορφιά του· τη βρίσκει ξανά. Και τότε ο άνθρωπος ανακαλύπτει το μεγάλο μυστήριο της ελευθερίας: ότι πλούσιος δεν είναι εκείνος που έχει πολλά, αλλά εκείνος που δεν έχει τίποτε ισχυρότερο από την αγάπη του Θεού μέσα του.
π. Άνθιμος