Ο άνθρωπος της εποχής μας έμαθε να γεμίζει τα χέρια του, αλλά συχνά αφήνει άδεια την καρδιά του. Μετρά επιτυχίες, συσσωρεύει αγαθά, κυνηγά βεβαιότητες, κι όμως μέσα του εξακολουθεί να διψά για εκείνο που δεν αγοράζεται: την ειρήνη.
Ο Χριστός δεν καταδικάζει τον μόχθο ούτε την ευθύνη· αποκαλύπτει όμως ότι η μεγαλύτερη φτώχεια δεν είναι η έλλειψη πραγμάτων, αλλά η απώλεια του φωτός του νου και της ελευθερίας της ψυχής.
Όταν ο άνθρωπος κάνει τον πλούτο σκοπό, γίνεται δούλος του φόβου: φοβάται μήπως χάσει όσα απέκτησε και λησμονεί όσα πραγματικά είναι. Όταν όμως στρέφει το βλέμμα του προς τον Θεό, δεν παύουν οι δυσκολίες της ζωής, αλλά αλλάζει ο τρόπος που τις διαβαίνει· η αγωνία μεταμορφώνεται σε εμπιστοσύνη και η κατοχή σε ευγνωμοσύνη.
Τα πουλιά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού δεν μας διδάσκουν αδράνεια, αλλά μια λησμονημένη σοφία: ότι η ζωή ανθίζει όχι όταν τα ελέγχουμε όλα, αλλά όταν μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε Εκείνον που κρατά τα πάντα.
Σε μια κοινωνία κουρασμένη από την υπερκατανάλωση, την ανασφάλεια και τον αδιάκοπο ανταγωνισμό, το Ευαγγέλιο ψιθυρίζει μια αλήθεια: ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από όσα κατέχει και η καρδιά του πλάστηκε για το άπειρο.
Γιατί εκεί όπου κατοικεί ο Θεός, η έλλειψη δεν γίνεται απόγνωση και ο πλούτος δεν γίνεται είδωλο. Και τότε ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι να αποκτήσει περισσότερα, αλλά να ελευθερωθεί από την ανάγκη να τα κάνει θεό.
— π. Άνθιμος