Δεν ζητούσαν αμοιβή. Έβλεπαν μόνο τον άνθρωπο που πονούσε.
Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός θεράπευαν χωρίς να ζητούν ανταπόδοση. Γνώριζαν πως το χάρισμα του Θεού δεν είναι εμπόρευμα· είναι δωρεά που γίνεται διακονία.
Δεν έβλεπαν στον ασθενή κάποιον που μπορούσε να τους ανταμείψει, αλλά έναν αδελφό που είχε ανάγκη από φροντίδα, ελπίδα και αξιοπρέπεια. Δεν πρόσφεραν για να λάβουν· πρόσφεραν γιατί αγαπούσαν.
Και μέσα από τη θεραπεία του σώματος φανέρωναν τον Χριστό, τον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, που προσφέρει τα πάντα για τη σωτηρία του ανθρώπου και δεν κρατά λογαριασμό για την αγάπη Του.
Το μήνυμά τους αγγίζει και τη δική μας ζωή. Πόσες φορές οι σχέσεις μας γίνονται ένας σιωπηλός λογαριασμός: τι έδωσα, τι πήρα, τι μου οφείλεις; Οι Άγιοι Ανάργυροι μάς καλούν να αλλάξουμε την ερώτηση. Να μη σκεφτόμαστε μόνο τι θα κερδίσουμε, αλλά πώς μπορούμε να ελαφρύνουμε τον πόνο του άλλου.
Δεν χρειάζεται να είμαστε γιατροί για να γίνουμε θεραπευτές. Ένα «συγγνώμη» μπορεί να αρχίσει να κλείνει μια πληγή. Ένας λόγος παρηγοριάς μπορεί να ξαναδώσει ελπίδα. Μια πράξη συμπαράστασης μπορεί να θυμίσει σε έναν άνθρωπο πως δεν είναι μόνος.
Γιατί το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι μόνο να θεραπεύεται το σώμα. Είναι να μη μένει η ψυχή μόνη μέσα στον πόνο της.
Ας ζητήσουμε από τους Αγίους Αναργύρους να μας μάθουν αυτή την ευλογημένη διακονία: να στεκόμαστε δίπλα στον αδελφό μας με αγάπη που δεν ζητά ανταλλάγματα, αλλά προσφέρει τον εαυτό της.
Και ας μην ξεχνάμε: κάθε φορά που δεν προσπερνάμε τον άνθρωπο που πονά, η αγάπη γίνεται θεραπεία.
Άγιοι Ανάργυροι, πρεσβεύετε υπέρ ημών!
π. Άνθιμος Στάμου