Κυριακή Ζ΄ Λουκά – Λουκ. 8, 41–56
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς παρουσιάζει δύο ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά σε μια δοκιμασία μεγαλύτερη από τις δυνάμεις τους.
Ο Ιάειρος, ένας άνθρωπος γνωστός και σεβαστός στην πόλη του, πέφτει στα πόδια του Χριστού και Τον παρακαλεί να σώσει τη μοναχοκόρη του. Το παιδί του, μόλις δώδεκα ετών, πεθαίνει. Την ίδια ώρα, μια γυναίκα υποφέρει δώδεκα χρόνια από αιμορραγία. Έχει δαπανήσει όλη την περιουσία της σε γιατρούς, χωρίς να βρει θεραπεία.
Δύο άνθρωποι. Δύο διαφορετικοί πόνοι. Και στη μέση ο Χριστός, που δεν προσπερνά κανέναν.
Η γυναίκα πλησιάζει αθόρυβα. Δεν τολμά να ζητήσει κάτι δυνατά. Μέσα στο πλήθος, απλώνει το χέρι και αγγίζει το άκρο του ενδύματος του Κυρίου. Και θεραπεύεται.
Πολλοί άνθρωποι συνωστίζονται γύρω από τον Χριστό. Εκείνη, όμως, Τον πλησιάζει με εμπιστοσύνη. Δεν αγγίζει απλώς ένα ένδυμα· ακουμπά την ελπίδα της πάνω στον Χριστό.
Κι Εκείνος δεν την αφήνει να φύγει σαν να συνέβη κάτι ασήμαντο. Τη φέρνει στο φως, όχι για να την ντροπιάσει, αλλά για να τη συναντήσει προσωπικά και να της πει: «Θάρσει, θυγατέρα· η πίστη σου σε έχει σώσει· πήγαινε με ειρήνη». Δεν της χαρίζει μόνο τη θεραπεία του σώματος. Την αποκαλεί «θυγατέρα» και της προσφέρει λόγο, ειρήνη και θέση κοντά Του.
Την ώρα που ο Χριστός μιλά με τη γυναίκα, φτάνει η είδηση από το σπίτι του Ιαείρου: «Η κόρη σου πέθανε· μην ενοχλείς πια τον Διδάσκαλο». Για τους ανθρώπους, όλα έχουν τελειώσει. Δεν υπάρχει πια λόγος να συνεχιστεί η πορεία.
Εκεί ακριβώς ακούγεται η φωνή του Χριστού: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται».
Ο Χριστός δεν λέει στον Ιάειρο πως ο πόνος του είναι μικρός. Δεν του λέει πως τίποτε δεν συνέβη. Του ζητά να μην αφήσει τον φόβο να γίνει η τελευταία του λέξη. Να συνεχίσει να Τον εμπιστεύεται ακόμη κι εκεί όπου η ανθρώπινη ελπίδα μοιάζει να έχει σβήσει.
Και όταν φτάνουν στο σπίτι, ο Χριστός πιάνει το χέρι του παιδιού και λέει: «Κόρη, σήκω». Η ζωή επιστρέφει.
Το θαύμα αυτό δεν σημαίνει πως κάθε άνθρωπος που πιστεύει θα απαλλαγεί από την ασθένεια ή από τον θάνατο. Η πίστη δεν είναι τρόπος να απαιτούμε από τον Θεό να γίνει το δικό μας θέλημα. Η κόρη του Ιαείρου επανήλθε τότε στη ζωή, αλλά δεν έλαβε ακόμη την αθανασία. Το θαύμα είναι σημείο της δύναμης του Χριστού και προμήνυμα της τελικής νίκης Του πάνω στον θάνατο, μέσα από την Ανάστασή Του.
Κι αυτό είναι το μήνυμα που μας κρατά όρθιους: ο πόνος είναι αληθινός, η απώλεια είναι αληθινή, αλλά δεν είναι ισχυρότερες από την αγάπη του Θεού. Ο Χριστός δεν υπόσχεται πως δεν θα περάσουμε δυσκολίες. Υπόσχεται πως δεν θα είμαστε μόνοι μέσα σε αυτές.
Ίσως κάποιος σήμερα να ζει τη δική του αγωνία. Να κουβαλά μια ασθένεια, μια απώλεια, μια οικογενειακή δοκιμασία ή μια πληγή που δεν μπορεί να μοιραστεί με κανέναν. Ίσως να μην έχει δύναμη να πει πολλά. Ας θυμηθεί τη γυναίκα του Ευαγγελίου: κάποιες φορές, η αρχή της ελπίδας είναι ένα μικρό άγγιγμα, μια σιωπηλή προσευχή, ένα βήμα προς τον Χριστό.
Και ας θυμηθούμε πως κι εμείς μπορούμε να γίνουμε στήριγμα για τον άλλον. Να ακούσουμε εκείνον που δυσκολεύεται να μιλήσει. Να σταθούμε δίπλα σε όποιον πονά. Να προσφέρουμε το χέρι μας, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. Μπορεί να μην έχουμε τη δύναμη να λύσουμε το πρόβλημα του άλλου· μπορούμε όμως να μην τον αφήσουμε να το σηκώνει μόνος του.
Αδελφοί μου, στην Εκκλησία ερχόμαστε με τις χαρές και τις πληγές μας. Ερχόμαστε για να συναντήσουμε τον Χριστό, να ακουμπήσουμε επάνω Του την ελπίδα μας και να μάθουμε να στεκόμαστε ο ένας κοντά στον άλλον.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, μέσα στην καρδιά μας τα λόγια Του προς τον Ιάειρο, λόγια που απευθύνονται και σε κάθε κουρασμένη ψυχή:
«Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε».
Όταν όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει, ο Χριστός εξακολουθεί να κρατά το χέρι της ζωής. Και εκεί όπου εμείς βλέπουμε μόνο το σκοτάδι, Εκείνος μάς ανοίγει δρόμο ελπίδας.
π. Άνθιμος Στάμου