Ζούμε σε μια εποχή που λατρεύει την ευκολία και φοβάται τον πόνο. Θέλουμε ζωή χωρίς σταυρό, χαρά χωρίς αγώνα, επιτυχία χωρίς θυσία. Κι όμως, οι βαθύτερες αλήθειες της ύπαρξης δεν γεννιούνται στις ανέσεις, αλλά στα εργαστήρια της δοκιμασίας. Εκεί όπου ο άνθρωπος λυγίζει, συχνά αρχίζει να ωριμάζει.
Η θλίψη δεν είναι πάντοτε σημείο απουσίας του Θεού· πολλές φορές είναι ο μυστικός τρόπος της παρουσίας Του. Γιατί ο Θεός δεν εργάζεται μόνο μέσα στα θαύματα, αλλά και μέσα στις πληγές που μεταμορφώνονται σε προσευχή. Ό,τι πληγώνει την αλαζονεία, θεραπεύει την ψυχή. Και ό,τι συντρίβει την αυτάρκεια, ανοίγει χώρο για τη χάρη.
Η υπομονή δεν είναι παθητική αναμονή· είναι η γενναία απόφαση της καρδιάς να μην χάσει το φως της, ακόμη κι όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν. Μέσα από αυτήν ο άνθρωπος καθαρίζεται όπως ο χρυσός στο καμίνι, μαθαίνει να αγαπά χωρίς όρους, να ελπίζει χωρίς βεβαιότητες και να εμπιστεύεται χωρίς να βλέπει.
Και τότε συμβαίνει το ανερμήνευτο: μέσα στη νύχτα της δοκιμασίας ανατέλλει μια ειρήνη που ο κόσμος δεν μπορεί ούτε να προσφέρει ούτε να αφαιρέσει. Είναι το αθόρυβο άγγιγμα του Αγίου Πνεύματος, το ξεχείλισμα της θείας αγάπης στην καρδιά του ανθρώπου.
Διότι οι άγιοι δεν έγιναν άγιοι επειδή δεν πόνεσαν, αλλά επειδή δεν άφησαν τον πόνο να νικήσει την αγάπη. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου: να βγαίνει από τη θλίψη όχι πιο σκληρός, αλλά πιο φωτεινός. Γιατί όταν ο άνθρωπος παραδίδει τα δάκρυά του στον Θεό, εκείνα παύουν να είναι σημάδια ήττας και γίνονται σπόροι αιωνιότητας.
— π. Άνθιμος