Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026 — Β΄ Κυριακή Λουκά, Λουκ. 6, 31–36
«Καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Ο Χριστός δεν μας διδάσκει απλώς έναν καλύτερο τρόπο συμπεριφοράς. Μας καλεί σε κάτι πολύ βαθύτερο: σε μεταμόρφωση της καρδιάς μας. Να γίνει η καρδιά μας τόπος όπου φανερώνεται η καρδιά του Θεού.
Να αγαπάς εκείνον που σε αγαπά είναι φυσικό. Να ευεργετείς εκείνον που σε ευεργετεί είναι ανθρώπινο. Να δίνεις όταν περιμένεις να πάρεις πίσω είναι η λογική της ανταπόδοσης. Το Ευαγγέλιο, όμως, αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η συναλλαγή.
«Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευεργετείτε και να δανείζετε χωρίς να περιμένετε ανταπόδοση». Γιατί ο Θεός «χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς».
Η αγάπη Του δεν προσφέρεται επειδή ο άλλος την αξίζει. Προσφέρεται επειδή ο Θεός είναι Αγάπη. Γι’ αυτό και η χριστιανική αγάπη δεν είναι συναλλαγή. Είναι χάρισμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε το κακό. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε κάθε αδικία. Ούτε ότι καταργούμε τα όρια που πολλές φορές είναι αναγκαία στις ανθρώπινες σχέσεις. Σημαίνει να μην επιτρέψουμε στο κακό που μας έκαναν να αποφασίσει ποιοι θα γίνουμε.
Να μας πληγώνουν και εμείς να μη σκληραίνουμε. Να μας αδικούν και εμείς να μη γινόμαστε άδικοι. Να μας απογοητεύουν και εμείς να μη χάνουμε την αγαθότητά μας. Να συναντούμε σκοτάδι και να επιμένουμε να γινόμαστε φως.
«Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί».
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να νικήσουμε εκείνον που μας πλήγωσε. Η μεγαλύτερη νίκη είναι να μη χάσουμε εμείς, εξαιτίας του, την εικόνα του Θεού μέσα μας.
Κάθε φορά που συγχωρούμε χωρίς εκδίκηση, που προσφέρουμε χωρίς ιδιοτέλεια, που αγαπούμε χωρίς να απαιτούμε ανταπόδοση, κάτι αλλάζει μέσα μας. Η πληγή δεν εξαφανίζεται πάντοτε. Μπορεί, όμως, να πάψει να είναι μόνο πληγή. Μπορεί να γίνει τόπος Χάριτος.
π. Άνθιμος Στάμου