Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής δεν είναι ημέρα θλίψεως, αλλά ιερή γέφυρα ανάμεσα στη γη και την αιωνιότητα. Μέσα στον θόρυβο και την πνευματική κόπωση της σύγχρονης εποχής, η Εκκλησία υψώνει μια σιωπηλή παράκληση αγάπης για τις ψυχές των κεκοιμημένων, θυμίζοντας πως κανείς δεν λησμονείται ενώπιον του Θεού.
Τα κόλλυβα, το θυμίαμα, η προσευχή και το κερί γίνονται γλώσσα καρδιάς· μια μυστική συνομιλία με εκείνους που πέρασαν «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Και μέσα σε αυτή τη λειτουργική μνήμη, ο άνθρωπος παρηγορείται βαθιά, γιατί κατανοεί πως η αγάπη δεν τελειώνει στον τάφο, αλλά συνεχίζει να ανασαίνει στο φως της Αναστάσεως.
π. Άνθιμος