Στους καιρούς μας, η τύφλωση δεν είναι απουσία φωτός, αλλά υπερβολή εικόνων. Ο άνθρωπος βλέπει τα πάντα και συγχρόνως δεν διακρίνει τίποτα· περιβάλλεται από πρόσωπα, αλλά δυσκολεύεται να συναντήσει ανθρώπους. Η αφιλία δεν εμφανίζεται ως κραυγαλέα ρήξη, αλλά ως ψυχρή ανοχή, ως ευγενική απόσταση, ως η ήσυχη παραίτηση από το βάθος της σχέσης. Έτσι, η ανθρώπινη συνύπαρξη κινδυνεύει να μετατραπεί σε παράλληλους μονόλογους μέσα στην ίδια κοινωνική σκηνή.
Μέσα σε αυτή την υπαρξιακή ρευστότητα, το Πάσχα δεν αποτελεί απλώς θρησκευτικό γεγονός, αλλά θεμελιώδη υπενθύμιση της δυνατότητας υπέρβασης της εσωτερικής νέκρωσης. Η Σταύρωση αποκαλύπτει το έσχατο όριο της ανθρώπινης εγκατάλειψης, εκεί όπου η αγάπη φαίνεται να ηττάται από την αδικία και η αλήθεια να βυθίζεται στη σιωπή. Κι όμως, μέσα ακριβώς σε αυτή τη σιωπή αναδύεται το μυστήριο της υπέρβασης: ότι το τελικό νόημα της ύπαρξης δεν είναι η πτώση, αλλά η δυνατότητα της αναστροφής της.
Η Ανάσταση, τότε, δεν περιορίζεται σε ένα ιστορικό ή δογματικό γεγονός· γίνεται αρχή εσωτερικής μεταμόρφωσης. Είναι η στιγμή όπου ο άνθρωπος καλείται να εξέλθει από τον τάφο της αυτάρκειας, της καχυποψίας και της συναισθηματικής αποξένωσης. Να υπερβεί την κλειστή του αυτάρκεια και να στραφεί εκ νέου προς τον άλλον όχι ως απειλή, αλλά ως αναγκαία συνθήκη της ύπαρξης. Διότι χωρίς τον άλλον, η ύπαρξη συρρικνώνεται, αυτοπεριορίζεται και χάνει το βάθος της· γίνεται ατελής, ημιτελής, σκιά του δυναμικού της.
Έτσι, το Πάσχα της εποχής μας δεν είναι επιστροφή σε μια τελετουργική μνήμη, αλλά πρόσκληση σε μια νέα ηθική όραση: να δούμε ξανά τον άνθρωπο ως εικόνα σχέσης και όχι ως αντικείμενο χρήσης. Και ίσως τότε να κατανοήσουμε ότι η πραγματική Ανάσταση δεν συντελείται μόνο εντός της ιστορίας, αλλά κυρίως εντός της συνείδησης που μαθαίνει ξανά να αγαπά χωρίς όρους και να συναντά χωρίς φόβο.
π. Άνθιμος