Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν από τον κόσμο και άφησαν πίσω τους μεγάλα έργα. Υπάρχουν, όμως, και άνθρωποι που πέρασαν αθόρυβα, χωρίς να κρατήσουν τίποτε για τον εαυτό τους, και όμως άφησαν πίσω τους κάτι πολύ μεγαλύτερο· άφησαν την παρουσία του Θεού.
Η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου ανήκει σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έγινε μεγάλη, γιατί οι άνθρωποι τη θαύμασαν. Έγινε μεγάλη, γιατί ο Θεός βρήκε μέσα στην καρδιά της χώρο να κατοικήσει.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχει ανάγκη η εποχή μας. Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έμαθε να γεμίζει τη ζωή του με χίλια πράγματα, αλλά δυσκολεύεται να αφήσει λίγο χώρο για τον Θεό. Γεμίζει το σπίτι του, το πρόγραμμά του, τον νου του, αλλά η καρδιά του μένει συχνά άδεια. Και η καρδιά δεν φοβάται τόσο τη φτώχεια, όσο την απουσία του Θεού.
Η Οσία το γνώριζε. Γι’ αυτό δεν αναζήτησε τίποτε περισσότερο από την παρουσία του Χριστού. Η προσευχή της δεν ήταν καθήκον. Ήταν ανάγκη. Όπως το λουλούδι στρέφεται προς το φως, έτσι και η ψυχή της στρεφόταν προς τον Χριστό. Όχι από φόβο. Από αγάπη. Και όσο περισσότερο Τον αγαπούσε, τόσο λιγότερο χωρούσε μέσα της ο εαυτός της.
Αυτό είναι το μυστήριο της αγιότητας. Δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος. Μεγαλώνει μέσα του ο Χριστός. Γι’ αυτό και οι άγιοι δεν μας συγκινούν επειδή έκαναν θαύματα. Μας συγκινούν γιατί μας θυμίζουν τι μπορεί να γίνει η ανθρώπινη καρδιά, όταν πάψει να φοβάται να παραδοθεί στον Θεό.
Η παράδοση της Εκκλησίας διέσωσε τα ευλογημένα μήλα της Οσίας. Και ίσως κάποιοι να σταθούν μόνο στο θαύμα. Όμως το μεγαλύτερο θαύμα δεν ήταν τα μήλα. Ήταν η καρδιά. Γιατί μόνο μια καρδιά που ευωδιάζει Χριστό μπορεί να κάνει ακόμη και τους καρπούς της γης να θυμίζουν Παράδεισο.
Και τότε καταλαβαίνει κανείς ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι ξένο προς τη ζωή. Είναι η ζωή, όπως την ονειρεύτηκε ο Θεός.
Η μεγαλύτερη φτώχεια του κόσμου δεν είναι ότι λείπει το ψωμί. Είναι ότι λείπει η ειρήνη. Και η ειρήνη δεν γεννιέται από την ασφάλεια. Γεννιέται από την παρουσία. Όπου κατοικεί ο Χριστός, ακόμη και τα δάκρυα φωτίζονται. Όπου λείπει ο Χριστός, ακόμη και οι χαρές μένουν μισές.
Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν υπάρχει για να πληροφορεί τον κόσμο για τον Θεό. Υπάρχει για να Τον φανερώνει. Αυτή είναι η καρδιά κάθε κατηχητικής προσπάθειας. Αυτή είναι η ψυχή κάθε ποιμαντικής διακονίας. Να βοηθήσει τον άνθρωπο να συναντήσει τον Χριστό.
Γιατί όλα τα άλλα μπορούν να περιμένουν. Η καρδιά όμως όχι. Η καρδιά διψά σήμερα. Και διψά για τον Θεό, ακόμη κι όταν δεν το γνωρίζει.
Ας μη ζητήσουμε, λοιπόν, από την Οσία Ειρήνη μόνο να πρεσβεύει για κάποια δυσκολία μας. Ας της ζητήσουμε κάτι πολύ βαθύτερο: να μας μάθει να ποθούμε τον Χριστό.
Γιατί όταν ο άνθρωπος ποθήσει πραγματικά τον Χριστό, αλλάζει χωρίς να το καταλάβει: γίνεται πιο ταπεινός, πιο ελεήμων, πιο ειρηνικός. Και γίνεται φως, όχι γιατί προσπαθεί να λάμψει, αλλά γιατί μέσα του ανατέλλει ο Χριστός.
Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου, εσύ που έμαθες την καρδιά σου να χτυπά στον ρυθμό της Βασιλείας του Θεού, δίδαξέ μας να μη φοβηθούμε τη σιωπή, γιατί μέσα της μιλά ο Θεός· να μη φοβηθούμε τη μετάνοια, γιατί μέσα της γεννιέται η χαρά· να μη φοβηθούμε την αγάπη, γιατί μέσα της κατοικεί ο Χριστός.
Και τότε ο κόσμος δεν θα χρειαστεί να ρωτήσει πού βρίσκεται ο Θεός. Θα Τον βλέπει να καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των παιδιών Του.
π. Άνθιμος Στάμου