Μέσα στους αιώνες πέρασαν βασιλιάδες, σοφοί, στρατηγοί και ισχυροί. Τα ονόματα των περισσότερων χάθηκαν σαν σκόνη στον άνεμο. Μα υπάρχουν μορφές που δεν τις διασώζει η ιστορία, τις διασώζει ο ανθρώπινος πόνος. Μία τέτοια αιώνια μορφή είναι ο Άγιος Παντελεήμων.
Νέος, λαμπρός στην επιστήμη, προικισμένος με γνώση και τιμές, θα μπορούσε να ζήσει για τον εαυτό του. Κι όμως, η καρδιά του δεν άντεξε να προσπερνά τη δυστυχία. Εκεί όπου άλλοι έβλεπαν ασθενείς, εκείνος έβλεπε πληγωμένες εικόνες του Θεού. Έσκυβε πάνω στον πόνο όχι σαν σπουδαίος ιατρός, αλλά σαν αδελφός. Και γι’ αυτό τα χέρια του έγιναν παρηγοριά, ενώ τα λόγια του ανάσταση ελπίδας.
Δεν θεράπευε μόνο σώματα. Θεράπευε την απελπισία. Εκείνη τη σιωπηλή νύχτα που φωλιάζει μέσα στον άνθρωπο όταν αισθάνεται μόνος, ξεχασμένος, αβοήθητος. Γιατί η μεγαλύτερη πληγή δεν είναι πάντοτε εκείνη που φαίνεται, αλλά εκείνη που αιμορραγεί αθόρυβα μέσα στην ψυχή.
Ο κόσμος μας προχώρησε στην τεχνολογία, μα κουράστηκε στην αγάπη. Οι άνθρωποι έμαθαν να αγγίζουν οθόνες, αλλά όχι καρδιές. Να μιλούν ασταμάτητα, αλλά να μην παρηγορούν. Και μέσα σε αυτή τη βαριά εποχή, ο Άγιος Παντελεήμων στέκει σαν ήρεμο φως, θυμίζοντας μας πως ο άνθρωπος δεν σώζεται από τη δύναμη, αλλά από το έλεος.
Ο Άγιος δεν νίκησε επειδή δεν πόνεσε. Νίκησε επειδή δεν άφησε το σκοτάδι να κατοικήσει μέσα του. Δεν εκδικήθηκε, δεν σκλήρυνε, δεν αγάπησε τον κόσμο λιγότερο όταν ο κόσμος τον πλήγωσε περισσότερο. Κι εκεί βρίσκεται το μεγαλείο των Αγίων: ότι περπάτησαν μέσα στην ανθρώπινη τραγωδία χωρίς να χάσουν τον ουρανό από την καρδιά τους.
Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν μαθαίναμε να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον με λίγη περισσότερη συμπόνια. Αν αντί να πληγώνουμε με λόγια, θεραπεύαμε με παρουσία. Αν αντί να ζητούμε συνεχώς θαύματα, γινόμασταν εμείς ένα μικρό θαύμα καλοσύνης για κάποιον που λυγίζει.
Ο βίος του Αγίου Παντελεήμονος δεν είναι απλώς μια σελίδα εκκλησιαστικής ιστορίας. Είναι ένας καθρέφτης που ρωτά σιωπηλά κάθε ψυχή: «Έμαθες να αγαπάς;»
Γιατί στο τέλος, δεν θα μας σώσουν ούτε οι γνώσεις, ούτε οι τίτλοι, ούτε οι θόρυβοι του κόσμου. Θα μας σώσει μόνο η καρδιά που έμαθε να γίνεται φως μέσα στο σκοτάδι.
π. Άνθιμος Στάμου