Υπάρχουν άνθρωποι που ο κόσμος δυσκολεύτηκε να καταλάβει. Άνθρωποι που δεν μέτρησαν τη ζωή με τα μέτρα της επιτυχίας, της δύναμης και της αναγνώρισης. Άνθρωποι που προτίμησαν να προσφέρουν κάτι από τον εαυτό τους, για να χαρίσουν κάτι από την καρδιά τους στους άλλους. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ο απόστολος Παύλος.
Στη σημερινή αποστολική περικοπή, ο μεγάλος Απόστολος μάς αποκαλύπτει μια αλήθεια που ανατρέπει τη λογική του κόσμου: ο άνθρωπος του Θεού μπορεί να φαίνεται μικρός στα μάτια των ανθρώπων, αλλά είναι πολύτιμος στα μάτια του Θεού.
«Ημείς μωροί διά Χριστόν». Μια φράση παράδοξη, που συγκρούεται με τα συνηθισμένα ανθρώπινα μέτρα.
Πώς μπορεί κάποιος να είναι σοφός όταν επιλέγει την ταπείνωση; Πώς μπορεί να είναι δυνατός όταν υπηρετεί; Πώς μπορεί να νικά όταν συγχωρεί εκείνους που τον πληγώνουν;
Κι όμως, εδώ βρίσκεται το μυστήριο του Ευαγγελίου. Ο κόσμος συχνά ονομάζει αδυναμία αυτό που ο Θεός ονομάζει αγάπη. Ο κόσμος βλέπει τον Σταυρό και βλέπει αποτυχία. Ο Θεός βλέπει τον Σταυρό και φανερώνει τη θυσιαστική αγάπη που νικά τον θάνατο.
Ο κόσμος θαυμάζει εκείνον που συγκεντρώνει τα πάντα στον εαυτό του. Ο Χριστός αναδεικνύει εκείνον που προσφέρει τον εαυτό του για τους άλλους.
Γι’ αυτό η ζωή του Χριστιανού πολλές φορές μοιάζει ξένη προς τα μέτρα του κόσμου. Δεν υπακούει μόνο στη λογική της επιτυχίας και της προβολής, αλλά στη λογική της αγάπης, της προσφοράς και της θυσίας.
Σήμερα ένας άνθρωπος μπορεί να θεωρείται αδύναμος επειδή συγχωρεί. Μπορεί να θεωρείται παράλογος επειδή δεν ανταποδίδει το κακό. Μπορεί να θεωρείται άνθρωπος άλλης εποχής επειδή επιλέγει την καθαρότητα, την εγκράτεια, την απλότητα και την προσφορά.
Όμως η καρδιά του Ευαγγελίου αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: η πραγματική ελευθερία δεν είναι να ακολουθούμε κάθε επιθυμία μας, αλλά να ελευθερωνόμαστε από όσα φυλακίζουν την ψυχή μας.
Ο Παύλος δεν μιλά για μια θεωρητική πίστη. Μιλά μέσα από πληγές, κόπους και θυσίες. «Πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα». Δεν κήρυξε τον Χριστό από την άνεση μιας ασφαλούς ζωής. Τον κήρυξε μέσα από δυσκολίες, διωγμούς και στερήσεις. Και όμως, δεν έχασε τη χαρά του. Γιατί όποιος έχει βρει τον Χριστό μπορεί να στερηθεί πολλά, αλλά δεν χάνει ποτέ την ελπίδα.
Στον σημερινό κόσμο, όπου πολλοί άνθρωποι κουράστηκαν να παρουσιάζουν μια εικόνα δύναμης ενώ μέσα τους πληγώνονται, το μήνυμα του Αποστόλου Παύλου γίνεται παρηγοριά: δεν χρειάζεται να κρύβεις τις πληγές σου για να σε αγαπήσει ο Θεός.
Ο Θεός δεν αγαπά την τέλεια εικόνα που δείχνουμε στους άλλους. Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο που αγωνίζεται, που πέφτει, που σηκώνεται και που αναζητά το φως Του μέσα στο σκοτάδι.
Η Εκκλησία καλείται σήμερα να γίνει χώρος όπου ο κουρασμένος θα βρίσκει ανάπαυση, ο πληγωμένος θεραπεία, ο απογοητευμένος ελπίδα. Όχι μια κοινότητα ανθρώπων που πιστεύουν ότι δεν έχουν ανάγκη τον Θεό, αλλά μια οικογένεια ανθρώπων που γνωρίζουν ότι χωρίς Εκείνον η καρδιά μένει ανικανοποίητη.
Στο τέλος ο Παύλος λέει: «Μιμηταί μου γίνεσθε». Δεν μας καλεί να θαυμάσουμε απλώς έναν άνθρωπο. Μας καλεί να ακολουθήσουμε έναν δρόμο ζωής. Και ο ίδιος μας δείχνει προς τον Χριστό: «Καθώς καγώ Χριστού».
Αυτό είναι το μεγάλο κάλεσμα κάθε Χριστιανού: η ζωή μας να γίνει ένα μικρό Ευαγγέλιο που γράφεται καθημερινά με πράξεις αγάπης. Να γίνουμε άνθρωποι που δεν φωτίζουν τον εαυτό τους, αλλά δείχνουν το φως του Χριστού.
Γιατί στο τέλος η μεγαλύτερη σοφία δεν είναι να κερδίσει κάποιος τον θαυμασμό του κόσμου. Είναι να κερδίσει μια καρδιά γεμάτη Θεό.
Και τότε ανακαλύπτουμε το μεγάλο μυστήριο του Αποστόλου Παύλου: αυτός που φαίνεται μικρός μπροστά στους ανθρώπους μπορεί να είναι πολύτιμος μπροστά στον Θεό.
π. Άνθιμος Στάμου