Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που δεν αλλάζουν αυτά που συμβαίνουν γύρω του, αλλά αλλάζουν τον τρόπο που τα βλέπει. Μια τέτοια στιγμή ήταν εκείνη στο όρος Θαβώρ.
Οι μαθητές ανέβηκαν μαζί με τον Χριστό στο βουνό. Πίστευαν πως απλώς ακολουθούσαν τον Διδάσκαλό τους. Δεν γνώριζαν ότι ο Θεός τούς οδηγούσε σε μια αποκάλυψη. Και τότε συνέβη το θαύμα: «Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν».
Ο Χριστός δεν άλλαξε. Άλλαξαν τα μάτια των μαθητών. Ο ήλιος δεν δημιουργεί εκείνη τη στιγμή το φως του· πάντοτε λάμπει. Απλώς κάποτε φεύγει το σύννεφο και ο άνθρωπος βλέπει τη λάμψη του. Έτσι και ο Χριστός. Δεν έγινε στο Θαβώρ για πρώτη φορά ο Υιός του Θεού. Αποκάλυψε αυτό που πάντοτε ήταν. Η Μεταμόρφωση είναι η στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει ότι πίσω από την ανθρώπινη μορφή του Ιησού υπάρχει η δόξα του Θεού.
Και σήμερα ο άνθρωπος χρειάζεται αυτή τη μεταμόρφωση. Όχι μια αλλαγή εικόνας, ούτε μια καλύτερη εμφάνιση προς τα έξω. Ο κόσμος μας έμαθε να φτιάχνουμε πρόσωπα για να τα δείχνουμε στους άλλους, να κρύβουμε πληγές και να αναζητούμε αποδοχή. Όμως ο Χριστός δεν ήρθε να αλλάξει το προσωπείο μας. Ήρθε να θεραπεύσει την καρδιά μας.
Στο Θαβώρ εμφανίζονται ο Μωυσής και ο Ηλίας. Ο Νόμος και οι Προφήτες συναντούν τον Μεσσία. Και ακούγεται η φωνή του Πατέρα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε».
Αυτή είναι η ανάγκη της εποχής μας: να ξαναμάθουμε να ακούμε. Ακούμε πολλές φωνές: του φόβου, της σύγκρισης, της απόγνωσης, ενός κόσμου που υπόσχεται πολλά και αφήνει την καρδιά άδεια. Και ξεχνάμε τη μία φωνή που μπορεί να θεραπεύσει: «Αὐτοῦ ἀκούετε». Όποιος ακούει τον Χριστό μπορεί να περπατήσει ακόμη και μέσα στο σκοτάδι χωρίς να χάσει το φως του.
Οι μαθητές θέλησαν να μείνουν στο Θαβώρ: «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι». Όμως ο Χριστός κατεβαίνει από το βουνό. Το φως του Θεού δεν δίνεται για να το φυλάξουμε, αλλά για να το μεταδώσουμε. Το Θαβώρ δεν είναι απόδραση από τον κόσμο· είναι δύναμη για να επιστρέψουμε στον κόσμο.
Ο Χριστός σήμερα δεν μας καλεί απλώς να Τον κοιτάξουμε στο Θαβώρ. Μας καλεί να γίνουμε άνθρωποι του Θαβώρ: να αφήσουμε τη χάρη Του να μεταμορφώσει τη ζωή μας, τον φόβο σε εμπιστοσύνη, την πληγή σε θεραπεία, τη μοναξιά σε κοινωνία.
Γιατί ο Ουρανός άγγιξε τη γη στο Θαβώρ. Και συνεχίζει να την αγγίζει κάθε φορά που μια καρδιά ανοίγεται στον Χριστό.
— π. Άνθιμος Στάμου