Κυριακή Α΄ Λουκά
Η νύχτα του Πέτρου τελείωσε με άδεια δίχτυα. Κόπος χωρίς καρπό. Προσδοκία χωρίς αποτέλεσμα.
Κι ενώ πλένει τα δίχτυά του, ο Χριστός μπαίνει στη βάρκα του. Δεν του εξηγεί την αποτυχία. Δεν του υπόσχεται ότι όλα θα πάνε καλά. Του λέει μόνο: «Πήγαινε στα βαθιά και ρίξε ξανά τα δίχτυα».
Ο Πέτρος γνωρίζει τη λίμνη. Γνωρίζει την κούραση της νύχτας. Γνωρίζει πως η ανθρώπινη προσπάθεια έφτασε στα όριά της. Κι όμως, αφήνει χώρο στον λόγο του Χριστού: «Επειδή το λες Εσύ, θα ρίξω το δίχτυ».
Εδώ γεννιέται η πίστη: όταν ο άνθρωπος δεν έχει πλέον πού να στηριχθεί, αλλά βρίσκει μέσα του τη δύναμη να εμπιστευθεί τον Θεό.
Και τότε τα δίχτυα γεμίζουν. Όμως το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι η ψαριά. Είναι αυτό που συμβαίνει στην καρδιά του Πέτρου.
Μπροστά στον Χριστό βλέπει τον εαυτό του χωρίς δικαιολογίες και λέει: «Είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, Κύριε». Και ο Χριστός δεν τον απομακρύνει. Δεν τον απορρίπτει. Του λέει: «Μη φοβάσαι».
Τι διαφορετικός Θεός! Δεν περιμένει να γίνουμε άξιοι για να μας καλέσει. Μας συναντά μέσα στην αδυναμία μας και, με τη χάρη Του, την κάνει αφετηρία μιας καινούργιας ζωής.
Ο Πέτρος μπήκε στη λίμνη για να κερδίσει ψάρια. Βγήκε από αυτήν έχοντας βρει αποστολή. Άφησε τα δίχτυα και ακολούθησε τον Χριστό.
Δεν είναι πάντα στο χέρι μας να γεμίσουμε τα δίχτυα της ζωής. Είναι όμως στο χέρι μας να μην κλείσουμε την καρδιά μας όταν αδειάσουν. Να ξανασηκωθούμε, να ξαναεμπιστευθούμε, να αγαπήσουμε εκεί όπου πληγωθήκαμε, να συγχωρήσουμε εκεί όπου η καρδιά αντιστέκεται, να μπούμε στα βαθιά όχι επειδή γνωρίζουμε τι μας περιμένει, αλλά επειδή γνωρίζουμε Ποιος μας καλεί.
Γιατί η πίστη δεν είναι η βεβαιότητα ότι το δίχτυ θα γεμίσει. Είναι η βεβαιότητα ότι, ακόμη κι όταν το δίχτυ είναι άδειο, ο Χριστός δεν είναι απών.
Και όταν Εκείνος βρίσκεται στη βάρκα μας, η νύχτα δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Ο τελευταίος λόγος ανήκει πάντοτε στον Χριστό.
π. Άνθιμος Στάμου