Αδελφοί μου, σήμερα στεκόμαστε μπροστά στα Άχραντα Πάθη του Κυρίου. Βλέπουμε τον Χριστό να βαδίζει τον δρόμο του Σταυρού: προδοσία, εγκατάλειψη, χλευασμός, πόνος.
Και όμως, μέσα σε όλα αυτά, δεν υψώνει φωνή οργής. Δεν ανταποδίδει το κακό. Δεν εκδικείται. Σιωπά και συγχωρεί. «Πάτερ, άφες αυτοίς».
Αυτή είναι η αγάπη έως τέλους. Να αγαπάς όταν σε πληγώνουν, να συγχωρείς όταν σε αδικούν, να μένεις σταθερός όταν όλοι απομακρύνονται.
Αδελφοί μου, ο Χριστός σήμερα δεν μας συγκινεί απλώς· μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε. Μας θέτει ένα βαθύ ερώτημα: μπορούμε να αγαπήσουμε έτσι;
Κρατάμε μέσα μας πίκρα; Δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε; Επιμένουμε στο δίκιο μας ή μαθαίνουμε να αγαπάμε θυσιαστικά;
Ο δρόμος του Χριστού δεν είναι εύκολος, είναι όμως δρόμος ζωής. Αν θέλουμε να αλλάξει η καρδιά μας, αν θέλουμε να γίνουμε αληθινοί άνθρωποι του Θεού, χρειάζεται να μάθουμε να αγαπάμε όπως Εκείνος.
Γιατί μόνο η αγάπη που συγχωρεί είναι αγάπη που σώζει.
π. Άνθιμος