Ένα σπουδαίο μάθημα από τον Απόστολο Παύλο (Α΄ Κορ. 9, 2–12) για το τι σημαίνει πραγματική χριστιανική ελευθερία.
Ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι εκείνος που διεκδικεί πάντοτε όσα δικαιούται, αλλά εκείνος που μπορεί, από αγάπη, να μην τα απαιτήσει. Υπάρχουν στιγμές που η αγάπη μάς καλεί να κάνουμε ένα βήμα πίσω — όχι επειδή η αξία μας είναι μικρή, αλλά επειδή ο άλλος είναι πολύτιμος.
Η Εκκλησία και η ενορία μας δεν είναι χώρος ατομικής δικαίωσης. Είναι τόπος όπου ο άνθρωπος θεραπεύεται και αναπαύεται. Είναι ο γονιός που ακούει χωρίς να καταδικάζει, ο νέος που στέκεται δίπλα στον μόνο, εκείνος που συγχωρεί μια δύσκολη στιγμή, αυτός που προσφέρει χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.
Ας προσπαθήσουμε η ζωή μας να μη γίνεται ένας αδιάκοπος απολογισμός του «τι πήρα» και του «τι μου χρωστούν», αλλά μια ευχαριστιακή προσφορά του «τι μπορώ ακόμη να δώσω».
Όταν η αγάπη γίνεται αληθινή, παύει να μετρά το κόστος. Τότε, η ζωή μας γίνεται ένα μικρό μονοπάτι που οδηγεί στον Χριστό.
π. Άνθιμος