Ο Απόστολος Παύλος μάς θέτει ένα διαφορετικό ερώτημα: όχι πόσο μεγάλο είναι αυτό που χτίζεις, αλλά πάνω σε ποιο θεμέλιο το χτίζεις.
Υπάρχουν ζωές που εξωτερικά μοιάζουν με παλάτια, αλλά μέσα τους κρύβουν μοναξιά. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αποκτήσει πολλά, αλλά έχουν βρει λίγη ειρήνη.
«Θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός».
Κανένα άλλο θεμέλιο δεν μπορεί να κρατήσει πραγματικά τον άνθρωπο. Γιατί ό,τι χτίζεται χωρίς τον Χριστό μπορεί να εντυπωσιάσει τους ανθρώπους, αλλά η πρώτη μεγάλη δοκιμασία φανερώνει την αδυναμία του. Αντίθετα, μια ζωή θεμελιωμένη στον Χριστό μπορεί να περάσει μέσα από φωτιές, θλίψεις και πόνους και να παραμείνει όρθια.
Ο χρυσός, το ασήμι και οι πολύτιμοι λίθοι που αναφέρει ο Παύλος δεν είναι τα κατορθώματα που θαυμάζει ο κόσμος. Είναι μια πίστη που δεν εγκαταλείπει, μια αγάπη που θυσιάζεται, μια συγχώρηση που θεραπεύει, μια προσευχή που κρατά την ψυχή ζωντανή.
Και τότε έρχεται η πιο συγκλονιστική αποκάλυψη: «Ναὸς Θεοῦ ἐστε». Δεν είσαι απλώς ένας επισκέπτης Του. Δεν είσαι ένας περαστικός από την Εκκλησία. Είσαι ο τόπος όπου ο Θεός επιθυμεί να κατοικήσει.
Ο Θεός δεν ψάχνει τέλειες ζωές· ψάχνει ανοιχτές καρδιές. Δεν ζητά ανθρώπους χωρίς πληγές· ζητά ανθρώπους που θα Του επιτρέψουν να θεραπεύσει τις πληγές τους.
Γι’ αυτό η αποστολή της Εκκλησίας δεν είναι μόνο να χτίζει ναούς από πέτρα, αλλά να οικοδομεί ανθρώπους από χάρη. Να παίρνει μια πληγωμένη καρδιά και να την κάνει κατοικητήριο ελπίδας.
Στο τέλος της ζωής δεν θα μείνει τίποτα από όσα χτίσαμε για να μας θαυμάσουν οι άλλοι. Θα μείνει μόνο ό,τι χτίστηκε για να κατοικήσει ο Θεός. Ας προσφέρουμε, λοιπόν, την καρδιά μας ως κατοικητήριό Του.
— π. Άνθιμος Στάμου