Ο Ζαχαρίας σώπασε. Και μέσα στη σιωπή του, ο Θεός ετοίμαζε το θαύμα.
Για χρόνια περίμενε. Προσευχήθηκε. Πόνεσε. Κι όταν η ανθρώπινη ελπίδα είχε εξαντληθεί, ο Θεός φανέρωσε πως η σιωπή Του δεν σημαίνει απουσία.
Η σιωπή του Ζαχαρία έγινε για εκείνον ένα μάθημα πίστεως. Έμαθε να εμπιστεύεται εκεί όπου δεν μπορούσε να εξηγήσει, να περιμένει εκεί όπου δεν μπορούσε να δει και να αφήνει τον Θεό να εργαστεί εκεί όπου ο ίδιος έβλεπε μόνο αδιέξοδο.
Και από αυτή τη σιωπή γεννήθηκε ο Ιωάννης· εκείνος που έγινε «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», όχι για να μιλήσει για τον εαυτό του, αλλά για να δείξει τον Χριστό.
Μέσα στον θόρυβο της εποχής, στις αμέτρητες φωνές, στις βιαστικές κρίσεις και στις αδιάκοπες απαιτήσεις, ο άνθρωπος έχασε την τέχνη της σιωπής. Κι όμως, υπάρχουν σιωπές που θεραπεύουν. Σώπασε λίγο, για να ακούσεις. Περίμενε, για να εμπιστευθείς. Προσευχήσου, χωρίς να υπαγορεύεις στον Θεό την απάντηση.
Μη φοβάσαι όταν ο ουρανός μοιάζει σιωπηλός. Ο Θεός μπορεί να εργάζεται βαθύτερα ακριβώς εκεί όπου εσύ δεν βλέπεις τίποτε. Ίσως η σημερινή σου δοκιμασία να μην είναι το τέλος, αλλά η σιωπηλή αρχή μιας ευλογίας που ακόμη δεν γνωρίζεις.
Εκεί όπου εμείς βλέπουμε σιωπή, ο Θεός μπορεί να ετοιμάζει μια φωνή. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε τέλος, ο Θεός μπορεί να ετοιμάζει μια αρχή.
Άγιε Ιωάννη Πρόδρομε, δίδαξέ μας να σωπαίνουμε όταν πρέπει, να περιμένουμε όταν χρειάζεται και να μιλούμε μόνο όταν ο λόγος μας οδηγεί την καρδιά στον Χριστό.
Κι όταν ο Θεός σωπαίνει, ας μη φύγουμε. Ας μείνουμε. Γιατί μπορεί μέσα στη σιωπή Του να γεννιέται η απάντηση που περιμένουμε.
π. Άνθιμος Στάμου