Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να ακούσει περισσότερα λόγια. Χρειάζεται να ξυπνήσει μέσα του.
Μέσα στον θόρυβο της εποχής μας, μέσα στις αμέτρητες εικόνες, στις ειδήσεις, στις φωνές και στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, η φωνή του Αποστόλου Παύλου ακούγεται απλή, αλλά συγκλονιστικά επίκαιρη:
«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω.»
Να γρηγορούμε. Όχι μόνο να είμαστε ξύπνιοι με τα μάτια του σώματος, αλλά να αγρυπνούμε με την ψυχή. Γιατί μπορεί τα μάτια μας να βλέπουν τα πάντα και η καρδιά μας να έχει πάψει να βλέπει. Μπορεί να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο και να μην ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Μπορεί να έχουμε εκατοντάδες «φίλους» και, την ίδια στιγμή, να νιώθουμε βαθιά μόνοι.
Γι’ αυτό χρειάζεται πνευματική εγρήγορση: να προσέχουμε τι αφήνουμε να γίνει σκέψη, τι γίνεται συνήθεια, τι γίνεται πάθος και τελικά τι γίνεται τρόπος ζωής.
Να στεκόμαστε σταθεροί στην πίστη. Να μη μας παρασύρει η ζωή σαν άνεμος χωρίς κατεύθυνση. Να μη γίνει η ανάγκη να αρέσουμε στους άλλους ο οδηγός της ζωής μας. Να μη γίνει η αποδοχή των ανθρώπων πιο σημαντική από την ειρήνη της καρδιάς μας.
Η πίστη δεν είναι κάτι που θυμόμαστε μόνο όταν δυσκολευόμαστε. Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο στεκόμαστε όταν όλα γύρω μας αρχίζουν να κλονίζονται.
Και τότε χρειάζεται δύναμη. Όχι τη δύναμη της επιβολής, ούτε τη δύναμη του εγωισμού, αλλά τη δύναμη που χαρίζει ο Χριστός: να συγχωρείς ενώ έχεις πληγωθεί, να παραμένεις πράος όταν προκαλείσαι, να λες την αλήθεια χωρίς να πληγώνεις, να αγαπάς χωρίς να ζητάς ανταπόδοση.
Ο άνθρωπος δεν γίνεται δυνατός όταν σκληραίνει την καρδιά του. Γίνεται δυνατός όταν μαθαίνει να αγαπά.
«Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω.» Όλα να γίνονται με αγάπη: οι λόγοι μας, οι σχέσεις μας, οι αποφάσεις μας, οι διαφωνίες μας, η εργασία μας, η προσφορά μας, ακόμη και η σιωπή μας.
Η χριστιανική αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι τρόπος υπάρξεως. Είναι να βγαίνεις από το κλειστό «εγώ» σου και να ανοίγεις χώρο για τον άλλον. Να σταματάς να ρωτάς μόνο «τι θέλω εγώ;» και να αρχίζεις να ρωτάς «τι χρειάζεται ο άλλος;».
Δεν μεγαλώνει ο άνθρωπος όταν γίνεται το κέντρο του κόσμου. Μεγαλώνει όταν γίνεται προσφορά για τον άλλον.
Ο Κύριος έρχεται. Δεν είναι λόγος φόβου, αλλά ελπίδας. Θα φανερωθεί η αλήθεια της καρδιάς μας. Δεν θα μετρηθεί η ζωή μας με τα χειροκροτήματα, με το πόσοι γνώριζαν το όνομά μας ή με την εικόνα που δημιουργήσαμε στους ανθρώπους. Θα φανερωθεί πόσο αγαπήσαμε, πόσο συγχωρήσαμε, πόσο προσφέραμε, πόσο χώρο αφήσαμε μέσα μας για τον Θεό και για τον άνθρωπο.
Ας χρησιμοποιούμε τα μέσα της εποχής χωρίς να τους παραδίδουμε την ψυχή μας. Ας μιλάμε χωρίς να πληγώνουμε, ας διαφωνούμε χωρίς να μισούμε, ας υπερασπιζόμαστε την αλήθεια χωρίς αλαζονεία, ας αγαπάμε χωρίς να ζητούμε ανταλλάγματα.
Ας είμαστε άγρυπνοι στην ψυχή, σταθεροί στην πίστη, δυνατοί με τη χάρη του Χριστού και ας κάνουμε τα πάντα με αγάπη. Γιατί στο τέλος θα περάσουν πολλά από όσα σήμερα θεωρούμε σπουδαία. Θα σβήσουν τα χειροκροτήματα, θα ξεχαστούν οι διακρίσεις, θα σιωπήσουν οι ανθρώπινες φωνές. Θα μείνει όμως ό,τι αγαπήθηκε αληθινά. Και η αγάπη που έχει τον Χριστό ως πηγή και τέλος της δεν χάνεται ποτέ.
π. Άνθιμος Στάμου