Η 14η Σεπτεμβρίου δεν είναι απλώς μια μεγάλη δεσποτική γιορτή· είναι μια υπενθύμιση ότι ο πόνος στη ζωή μας δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Όταν η Εκκλησία υψώνει τον Σταυρό του Κυρίου, μας καλεί να σηκώσουμε κι εμείς τα μάτια μας ψηλά, πάνω από τις δικές μας καθημερινές δυσκολίες.
Στον σύγχρονο κόσμο, ο σταυρός ταυτίζεται συχνά με την αποτυχία, την αρρώστια, τη θλίψη και το αδιέξοδο. Για τον χριστιανό όμως, ο Σταυρός δεν είναι το τέλος, αλλά το πέρασμα προς το Φως. Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταύρωση, και δεν υπάρχει αληθινή χαρά που να μην έχει περάσει μέσα από τη δοκιμασία της υπομονής και της αγάπης.
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τον δικό του κρυφό σταυρό. Άλλος στην υγεία, άλλος στην οικογένεια, άλλος στην ψυχή του. Το ζητούμενο δεν είναι να λυγίσουμε κάτω από το βάρος του, αλλά να τον μεταμορφώσουμε σε προσευχή. Όταν ακουμπάμε τον σταυρό μας στον Σταυρό του Χριστού, το βάρος μοιράζεται και η ελπίδα ξαναγεννιέται.
Η αληθινή ύψωση συμβαίνει μέσα στην καρδιά μας· τη στιγμή που, παρά τις πληγές μας, επιλέγουμε να συγχωρήσουμε, να αγαπήσουμε και να εμπιστευτούμε ξανά το σχέδιο του Θεού.
Χρόνια πολλά, ευλογημένα και γεμάτα από τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού!
π. Άνθιμος Στάμου