Ο Θεός είναι εκείνος που μας στερεώνει στον Χριστό, μας χρίει, μας σφραγίζει και χαρίζει στις καρδιές μας τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος.
Και ο Παύλος, μιλώντας προς τους Κορινθίους, αποκαλύπτει κάτι συγκλονιστικά ανθρώπινο και βαθιά θεϊκό: η αγάπη δεν φοβάται να λυπηθεί για τον άλλον.
«Δεν θέλησα να έλθω πάλι κοντά σας μέσα στη λύπη», γράφει. Και όταν χρειάστηκε να τους ελέγξει, δεν το έκανε από εξουσία, αλλά μέσα από δάκρυα. Δεν ήθελε να τους πληγώσει· ήθελε να τους ξυπνήσει.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν είναι πάντοτε χάδι. Μερικές φορές είναι δάκρυ, σιωπή ή ένας λόγος δύσκολος, που όμως λέγεται με πόνο, επειδή η καρδιά δεν αντέχει να βλέπει τον αγαπημένο να χάνεται.
Ο Παύλος μας παραδίδει ένα από τα πιο λεπτά μυστήρια της χριστιανικής ύπαρξης: ο άλλος δεν είναι ξένος από τη χαρά μας. «Η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας».
Η καρδιά που έμαθε να αγαπά παύει να ζει μόνο για τον εαυτό της. Η χαρά του άλλου γίνεται χαρά της και η πτώση του γίνεται πληγή της. Η συμπάθεια μπορεί να σε πλησιάσει. Η αγάπη, όμως, μπαίνει μέσα στον πόνο σου.
«Γιατί σας έγραψα μέσα από μεγάλη θλίψη και στενοχώρια της καρδιάς, με πολλά δάκρυα…» Δεν γράφει για να προκαλέσει λύπη. Γράφει για να φανερώσει αγάπη.
Ο Χριστός δεν μας έσωσε από μακριά. Μπήκε μέσα στον πόνο του κόσμου. Και η αγάπη Του έφθασε μέχρι τον Σταυρό. Εκεί αποκαλύπτεται ότι το πιο αληθινό «σ’ αγαπώ» δεν είναι πάντοτε αυτό που μας κάνει να χαμογελούμε· είναι εκείνο που μένει κοντά μας όταν όλα μέσα μας σκοτεινιάζουν.
Αγάπη είναι να κρατάς στην καρδιά σου τον άλλον, ακόμη κι όταν πονάς γι’ αυτόν. Ας ζητήσουμε από τον Θεό όχι μεγάλες κουβέντες, αλλά καρδιές που μπορούν να κλάψουν για τον άλλον· όχι αγάπη των λόγων, αλλά αγάπη που γίνεται παρουσία· όχι κρίση για την πληγή του αδελφού, αλλά προσευχή για τη θεραπεία του.
«…όχι για να λυπηθείτε, αλλά για να γνωρίσετε την αγάπη που έχω, και μάλιστα τόσο περισσότερη, για εσάς».
Κύριε, δίδαξέ μας να αγαπούμε έτσι. Με καρδιά που δακρύζει, με σιωπή που προσεύχεται και με αγάπη που δεν εγκαταλείπει.
π. Άνθιμος Στάμου