«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Για τον Απόστολο Παύλο, η μεγαλύτερη καύχηση δεν βρίσκεται στη δύναμη, στην αναγνώριση ή σε όσα μπορεί να επιδείξει ο άνθρωπος. Βρίσκεται στον Σταυρό του Χριστού.
Ο κόσμος συχνά μας μαθαίνει να δείχνουμε ότι είμαστε δυνατοί, να προβάλλουμε τις επιτυχίες μας, να κρύβουμε τις αδυναμίες μας, να συγκρινόμαστε και να αναζητούμε την αποδοχή των άλλων. Ο Σταυρός ανατρέπει όλα αυτά τα μέτρα. Μπροστά στον Σταυρό δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτε, ούτε να παρουσιάσεις την τέλεια εικόνα του εαυτού σου. Ο Χριστός ζητά την αληθινή καρδιά μας.
«Οὔτε περιτομή τί ἐστιν οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις». Η πίστη στον Χριστό δεν είναι απλώς μια θρησκευτική ταυτότητα. Είναι πρόσκληση σε καινούργια ζωή.
Ο καινούργιος άνθρωπος δεν είναι εκείνος που δεν έχει αδυναμίες ή πληγές. Είναι εκείνος που, με τη χάρη του Θεού, δεν αφήνει τις αδυναμίες του να γίνουν η ταυτότητά του και τις πληγές του να γίνουν αφορμή για να πληγώνει τους άλλους. Μαθαίνει να αγαπά χωρίς ανταλλάγματα, να συγχωρεί χωρίς να θεωρεί τη συγχώρηση ήττα, να ζητά συγγνώμη, να σιωπά και να εμπιστεύεται τον Θεό.
Ζούμε μέσα σε έναν κόσμο εικόνων και συγκρίσεων. Μπορεί κάποιος να φαίνεται ευτυχισμένος και μέσα του να πονά, να περιβάλλεται από ανθρώπους και να αισθάνεται μόνος, να δείχνει δυνατός και μέσα του να παλεύει απλώς να σταθεί όρθιος. Ο Χριστός, όμως, δεν ζητά την τέλεια εικόνα μας. Ζητά την αληθινή καρδιά μας.
«Ὁ κόσμος ἐμοὶ ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ». Δεν σημαίνει ότι ο Παύλος έπαψε να αγαπά τους ανθρώπους. Σημαίνει ότι έπαψε να είναι δέσμιος των κριτηρίων ενός κόσμου που θέλει να καθορίζει την αξία του ανθρώπου. Η γνώμη των άλλων δεν καθορίζει την ειρήνη του, η αποδοχή τους δεν ορίζει την αξία του και η επιτυχία δεν είναι το μέτρο της ζωής του.
Στο τέλος ο Παύλος δεν παρουσιάζει επιτυχίες και κατορθώματα. Μιλά για τα «στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» που φέρει στο σώμα του. Οι πληγές του γίνονται η μαρτυρία του. Η ζωή της πίστης δεν αποδεικνύεται πάντοτε από όσα κερδίσαμε· μερικές φορές φανερώνεται από όσα περάσαμε χωρίς να χάσουμε την αγάπη μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που πληγώθηκαν από τη ζωή, αλλά δεν έγιναν σκληροί· που πόνεσαν, αλλά δεν έμαθαν να πληγώνουν· που έχασαν, αλλά δεν έχασαν την ελπίδα τους· που έπεσαν, αλλά σηκώθηκαν ξανά· που έκλαψαν, αλλά συνέχισαν να προσεύχονται.
Ο Σταυρός είναι ο δρόμος μέσα από τον οποίο ο Χριστός μεταμορφώνει τον άνθρωπο: από την ανάγκη της επιβεβαίωσης στην αλήθεια, από τον εγωισμό στη σχέση, από την εκδίκηση στη συγχώρηση, από τον φόβο στην εμπιστοσύνη.
Ο Παύλος δεν καυχάται για τον πόνο. Καυχάται για την Αγάπη που νίκησε μέσα στον πόνο. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει ήττα, ο Χριστός φανερώνει νίκη· εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει τέλος, ο Θεός ανοίγει δρόμο για μια νέα αρχή.
Η καινούργια δημιουργία δεν αρχίζει όταν η ζωή μας γίνει τέλεια. Αρχίζει όταν η καρδιά μας αφήσει τον Χριστό να την ανακαινίσει. Και τότε ο Σταυρός γίνεται ο δρόμος από τον οποίο περνά η Χάρη για να μας αλλάξει.
«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν». Αμήν.
π. Άνθιμος Στάμου