Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μοιάζουν με νύχτες χωρίς αστέρια. Στιγμές που η ψυχή κουράζεται, η καρδιά φοβάται και νιώθεις πως βρίσκεσαι μόνος μέσα σε μια βάρκα που τη χτυπούν τα κύματα.
Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις μόνο άνεμο. Βλέπεις δυσκολίες, αδιέξοδα, απαντήσεις που δεν έρχονται. Και ίσως αναρωτιέσαι: «Πού είναι ο Θεός; Γιατί δεν σταματά αυτή την καταιγίδα;»
Όμως το Ευαγγέλιο μάς αποκαλύπτει κάτι συγκλονιστικό: ο Χριστός δεν περιμένει να κοπάσουν τα κύματα για να έρθει κοντά μας. Έρχεται μέσα στην καταιγίδα. Πατά πάνω σε εκείνα ακριβώς που μας τρομάζουν.
Οι μαθητές νόμιζαν πως ήταν μόνοι. Εκείνος όμως ήταν ήδη καθ’ οδόν προς αυτούς.
Ο Πέτρος τόλμησε να πει: «Κύριε, αν είσαι Εσύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά Σου». Και για λίγο έζησε το αδύνατο. Περπάτησε πάνω στα νερά. Όχι επειδή η θάλασσα ήταν ήρεμη, αλλά επειδή το βλέμμα του ήταν στραμμένο στον Χριστό.
Όταν όμως κοίταξε τον άνεμο, όταν άφησε την εμπιστοσύνη και κυριεύθηκε από τον φόβο, άρχισε να βυθίζεται. Και αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε εμάς. Δεν μας νικούν πάντα οι δυσκολίες· μας νικά η στιγμή που ξεχνάμε Ποιος βρίσκεται μαζί μας μέσα στις δυσκολίες.
Κι όμως, ακόμη και όταν πέφτουμε, η προσευχή μας δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη. Μπορεί να είναι μόνο τρεις λέξεις: «Κύριε, σώσόν με!»
Ο Χριστός δεν καθυστερεί. Δεν περιμένει να γίνουμε τέλειοι για να μας βοηθήσει. Δεν μας απομακρύνει επειδή φοβηθήκαμε. Απλώνει το χέρι Του πρώτα για να μας σηκώσει και μετά για να μας διδάξει.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα περάσουμε ποτέ καταιγίδες. Σημαίνει ότι μέσα σε κάθε καταιγίδα υπάρχει κάποιος που μας κρατά. Γι’ αυτό μην αφήσεις τα μάτια σου να μείνουν στα κύματα· κοίτα τον Χριστό.
Γιατί όσο Εκείνος είναι το βλέμμα σου, μπορεί ο άνεμος να φυσά, μπορεί η θάλασσα να αγριεύει, αλλά η ψυχή σου δεν θα χαθεί. Η τελευταία λέξη δεν ανήκει ποτέ στην καταιγίδα. Ανήκει στον Χριστό, που ακόμη και σήμερα μας λέει: «Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
— π. Άνθιμος Στάμου