«Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι… ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;» (Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου)
Υπάρχουν λόγια του Κυρίου που δεν περνούν απλώς από την ακοή· κατεβαίνουν βαθύτερα και στέκονται απέναντι στην καρδιά μας σαν καθρέφτης. Μας καλούν να δούμε όχι μόνο τι μας έκαναν οι άλλοι, αλλά και τι κάνουμε εμείς με όσα μας έκαναν.
Ο άνθρωπος της παραβολής στέκεται μπροστά στον κύριό του με ένα χρέος αδύνατο να εξοφληθεί. Δεν έχει δικαιολογία, ούτε διέξοδο. Έχει μόνο την ικεσία του. Και τότε το αδύνατο γίνεται δυνατό: το χρέος δεν μετατίθεται· χαρίζεται.
Εδώ αγγίζουμε την καρδιά της πίστης μας. Ο Θεός δεν μας αγαπά επειδή κατορθώσαμε να γίνουμε άξιοι της αγάπης Του. Μας συναντά εκεί όπου είμαστε: στις αδυναμίες, στις ενοχές, στις αποτυχίες, στις ρωγμές μας. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε τέλος, Εκείνος ανοίγει δρόμο.
Κι όμως, ο άνθρωπος αυτός, μόλις ελευθερώνεται, ξαναδένει μόνος του την καρδιά του. Βλέπει τον συνδούλό του όχι ως πρόσωπο, αλλά ως χρέος. Και τον αρπάζει από τον λαιμό. Πόσο εύκολα συμβαίνει αυτό και μέσα μας. Κρατούμε λογαριασμό για όσα μας χρωστούν οι άλλοι και λησμονούμε όσα μας χάρισε ο Θεός. Η καρδιά γίνεται λογιστήριο και η μνήμη δικαστήριο.
Η συγχώρηση δεν είναι λήθη ούτε ανοχή της αδικίας. Δεν σημαίνει ότι καταργούμε τα όρια ή ότι επιστρέφουμε εκεί όπου πληγωθήκαμε. Σημαίνει να μη δώσουμε στο κακό που μας έγινε την εξουσία να κατοικήσει μέσα μας.
Μπορεί να μην είμαστε ακόμη έτοιμοι να ξεχάσουμε. Μπορεί να μην μπορούμε ακόμη να συμφιλιωθούμε. Μπορούμε όμως να προσευχηθούμε: «Κύριε, δεν μπορώ ακόμη να συγχωρήσω από καρδιάς. Βοήθησέ με όμως να μη μισώ. Να μη δηλητηριάζομαι από την πίκρα. Να μη γίνω αυτό που με πλήγωσε. Δίδαξέ με, με τη χάρη σου, να αφήνω χώρο στο έλεός σου».
Η Εκκλησία καλείται να γίνει σπίτι του ελέους· ένας τόπος όπου ο πληγωμένος δεν θα συντρίβεται από την κρίση, ο αμφιβάλλων δεν θα αισθάνεται ξένος, ο μετανοών δεν θα στιγματίζεται και ο πεσμένος θα βρίσκει ένα χέρι να τον σηκώσει.
Ίσως να αρκεί ένα τηλεφώνημα. Μια συγγνώμη. Μια προσευχή. Μια σιωπή αντί για μια σκληρή απάντηση. Ένα χέρι απλωμένο εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε απόσταση.
Κι εσύ που πληγώθηκες, μη γίνεις πληγή. Κι εσύ που αδικήθηκες, μη γίνεις αδικία. Κι εσύ που έλαβες έλεος, γίνε κι εσύ έλεος.
Γιατί η συγχώρηση, στο τέλος, δεν είναι απλώς να σβήσεις έναν λογαριασμό. Είναι να λύσεις τα δεσμά της καρδιάς, πρώτα της δικής σου.
π. Άνθιμος Στάμου