Υπάρχουν στιγμές που η ζωή γίνεται για τον άνθρωπο μια έρημος. Οι πληγές πληθαίνουν, οι βεβαιότητες λιγοστεύουν και κάποτε η ψυχή δεν ξέρει πια πού να στραφεί.
Μέσα σε αυτή την ανθρώπινη έρημο ακούγεται σήμερα η φωνή του Χριστού: «Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσεν τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου».
Η εικόνα είναι παράδοξη. Εκεί όπου ο θάνατος πληγώνει τον άνθρωπο, ο Θεός υψώνει ένα σημείο θεραπείας και ζωής. Και ο Χριστός αποκαλύπτει ότι η δική Του ύψωση θα γίνει πάνω στον Σταυρό.
Ο Σταυρός δεν είναι απλώς η ανάμνηση ενός φοβερού θανάτου. Είναι η φανέρωση μιας αγάπης που κατεβαίνει μέχρι το έσχατο βάθος της ανθρώπινης οδύνης, για να συναντήσει εκείνον που δεν μπορεί μόνος του να ανέβει.
Ο άνθρωπος συχνά προσπαθεί να φτάσει στον Θεό με τις δικές του δυνάμεις. Το Ευαγγέλιο, όμως, μας αποκαλύπτει πρώτα κάτι συγκλονιστικό: ο Θεός είναι Εκείνος που κατεβαίνει προς τον άνθρωπο. Κατεβαίνει στην ιστορία, στην αδυναμία, στην απόγνωση, στον πόνο, ακόμη και στον θάνατο.
«Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον…» Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη ιδέα περί αγάπης. Ο Θεός δίνει τον Μονογενή Υιό Του. Η αγάπη γίνεται προσφορά, θυσία, παρουσία.
Ο Χριστός δεν ήρθε να συναντήσει έναν ιδανικό άνθρωπο, απαλλαγμένο από αδυναμίες. Ήρθε να συναντήσει τον πραγματικό άνθρωπο: εκείνον που πέφτει, φοβάται, αμαρτάνει, πληγώνεται και πολλές φορές χάνει ακόμη και την ελπίδα για τον ίδιο του τον εαυτό.
Ζούμε σε έναν κόσμο που γνωρίζει να αξιολογεί γρήγορα και να καταδικάζει εύκολα. Ένα λάθος μπορεί να γίνει ταυτότητα, μια αποτυχία χαρακτηρισμός, μια πτώση ολόκληρη η εικόνα ενός ανθρώπου. Ο Χριστός, όμως, δεν βλέπει τον άνθρωπο μόνο μέσα από την πτώση του. Βλέπει αυτό που μπορεί ακόμη να γίνει.
Η σωτηρία δεν σημαίνει ότι ο Θεός αρνείται την αλήθεια για το κακό. Σημαίνει ότι δεν αφήνει το κακό να έχει τον τελευταίο λόγο πάνω στον άνθρωπο. Η αμαρτία τραυματίζει, η μετάνοια ανοίγει δρόμο, η χάρη θεραπεύει και η αγάπη του Θεού καλεί τον άνθρωπο να ξανασηκωθεί.
«Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ». Δεν ήρθε για να μας συντρίψει κάτω από το βάρος της ενοχής μας. Ήρθε για να μας σηκώσει.
Ο Σταυρός μάς μαθαίνει να βλέπουμε τον άλλον όχι ως αντίπαλο, ως αποτυχημένο ή ως ένοχο, αλλά ως έναν άνθρωπο που, όπως κι εμείς, χρειάζεται έλεος, αλήθεια και αγάπη.
Μην εγκλωβιστείς στην πληγή σου. Μην κάνεις την πτώση σου ταυτότητα. Μην αφήσεις την ενοχή να γίνει απελπισία. Κοίταξε προς τον Χριστό. Εκεί, πάνω στον Σταυρό, θα δεις έναν Θεό που δεν έμεινε μακριά από τον ανθρώπινο πόνο.
Ο Σταυρός υψώνεται μπροστά μας όχι ως σύμβολο ήττας, αλλά ως η πιο καθαρή αποκάλυψη της θείας αγάπης. Και μέσα από τον Σταυρό, η Εκκλησία ήδη βλέπει το φως της Αναστάσεως.
«Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον…» Αυτή είναι η ελπίδα μας: ότι ο Θεός δεν μας άφησε μόνους μέσα στην έρημο. Μας έδωσε τον Χριστό.
π. Άνθιμος Στάμου