Υπάρχουν εποχές που πεινούν για άρτο και εποχές που διψούν για νόημα. Η δική μας εποχή, παρά τα εντυπωσιακά επιτεύγματα και τις αμέτρητες κατακτήσεις της, φαίνεται να υποφέρει από μια βαθύτερη και πιο οδυνηρή στέρηση: την πείνα της ψυχής για αλήθεια, αγάπη και ελπίδα.
Μέσα σε αυτό το πνευματικό λυκόφως, οι άγιοι Απόστολοι προβάλλουν όχι ως μακρινές μορφές ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως ζωντανές πυξίδες που εξακολουθούν να δείχνουν τον δρόμο προς τον ουρανό. Δεν υπήρξαν σοφοί κατά τα μέτρα του κόσμου ούτε ισχυροί κατά τα ανθρώπινα κριτήρια. Κρατούσαν, όμως, έναν θησαυρό που καμία αυτοκρατορία δεν θα μπορούσε να προσφέρει και κανένας χρόνος να φθείρει: την εμπειρία της προσωπικής συνάντησης με τον Αναστάντα Χριστό.
Αυτή η συνάντηση μετέβαλε απλούς ψαράδες σε αλιείς ψυχών, τον φόβο σε τόλμη, την αδυναμία σε δύναμη και τη θνητότητα σε προοπτική αιωνιότητας. Δεν μετέφεραν απλώς μια διδασκαλία· φανέρωσαν έναν νέο τρόπο υπάρξεως, μια νέα δυνατότητα ζωής που υπερέβαινε τα όρια του κόσμου.
Στη σύγχρονη εποχή, οι δρόμοι της ιεραποστολής δεν διέρχονται μόνο από μακρινές χώρες και άγνωστους λαούς, αλλά και από τις αθέατες ερήμους που απλώνονται μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Κάθε πληγωμένη ψυχή αποτελεί μια ανεξερεύνητη ήπειρο· κάθε άνθρωπος που έχασε την ελπίδα του είναι ένας τόπος που περιμένει να ανακαλυφθεί εκ νέου.
Η σπουδαιότερη αποστολή του καιρού μας δεν είναι να κατακτήσουμε τον κόσμο, αλλά να διασώσουμε το θαύμα του ανθρώπου από τη λήθη του εαυτού του. Οι άγιοι Απόστολοι θα μας υπενθύμιζαν ότι η αλήθεια δεν διαδίδεται με τον θόρυβο, αλλά με την ακτινοβολία της ζωής.
Το φως δεν επιχειρηματολογεί· φωτίζει. Η αγάπη δεν επιβάλλεται· προσφέρεται. Και η πίστη δεν αποτελεί φυγή από την πραγματικότητα, αλλά τη δύναμη να αντικρίζεις την πραγματικότητα χωρίς να χάνεις τον ουρανό από το βλέμμα σου.
Γι’ αυτό και η σύγχρονη ιεραποστολή αρχίζει από τα μικρά και τα φαινομενικά ασήμαντα: από έναν λόγο που παρηγορεί, από μια συγχώρηση που ελευθερώνει, από μια παρουσία που δεν εγκαταλείπει. Εκεί γεννιέται το Ευαγγέλιο της καθημερινότητας. Εκεί ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ζωντανή μαρτυρία της θείας αγάπης και η απλή πράξη αποκτά αιώνια διάσταση.
Οι άγιοι Απόστολοι δεν άλλαξαν την ιστορία επειδή κατέκτησαν λαούς ή επέβαλαν ιδέες· την άλλαξαν επειδή άναψαν καρδιές. Και όσο θα υπάρχει έστω και μία ψυχή που αναζητά φως μέσα στη νύχτα, η αποστολή τους θα συνεχίζεται. Διότι ο κόσμος δεν σώζεται όταν γεμίσει από πληροφορίες, αλλά όταν ξαναβρεί το πρόσωπό του μέσα στο φως του Θεού.
Αυτό είναι το διαχρονικό θαύμα των Αποστόλων: πέρασαν από τον κόσμο χωρίς να αφήσουν πίσω τους μνημεία ισχύος, αλλά δρόμους φωτός.
π. Άνθιμος