Το Γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου είναι η εορτή μιας λησμονημένης αρετής: της χαράς να μην είσαι εσύ το κέντρο.
Από τη στιγμή της γεννήσεώς του, η ύπαρξή του αποκτά νόημα όχι επειδή ελκύει τα βλέμματα προς τον εαυτό της, αλλά επειδή τα στρέφει προς τον Χριστό. Ο Ιωάννης δεν γεννήθηκε για να κρατήσει το φως· γεννήθηκε για να το υποδείξει.
Σε αυτήν ακριβώς την αλήθεια κρύβεται ένα από τα βαθύτερα μυστήρια του Ευαγγελίου και, ταυτόχρονα, η θεραπεία μιας από τις μεγαλύτερες πληγές της ανθρώπινης ψυχής. Όσο ο άνθρωπος αγωνίζεται να καταστήσει τον εαυτό του κέντρο του κόσμου του, τόσο φυλακίζεται στα στενά όρια των επιθυμιών, των φόβων και των φιλοδοξιών του.
Όταν όμως μεταθέσει το κέντρο της ζωής του πέρα από τον εαυτό του, όταν μάθει να αγαπά, να προσφέρει και να εμπιστεύεται τον Θεό, τότε η ύπαρξή του διευρύνεται με τα μέτρα της αγάπης και αποκτά αληθινή ελευθερία.
Ο Πρόδρομος δεν φοβήθηκε να μικρύνει· γι’ αυτό και έγινε μέγας. Δεν φοβήθηκε να σιωπήσει· γι’ αυτό η φωνή του εξακολουθεί να αντηχεί στους αιώνες. Δεν φοβήθηκε να παραμεριστεί· γι’ αυτό η μορφή του παραμένει ακοίμητος φρουρός στην είσοδο του Ευαγγελίου. Ολόκληρη η ζωή του διακηρύσσει ότι η αλήθεια δεν γεννιέται από την ανάγκη να υπερέχει κανείς, αλλά από την ελευθερία να διακονεί.
Στην εποχή μας, όπου πολλοί αγωνίζονται να φανούν και, τελικά, λησμονούν να υπάρξουν, ο Πρόδρομος προβάλλει ως υπενθύμιση ότι η αξία της ζωής δεν μετριέται από το πόσοι μάς προσέχουν, αλλά από το πόσο φως περνά μέσα από εμάς προς τους άλλους. Διότι η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να παραμείνει κάποιος άγνωστος, αλλά να διαβεί τη ζωή χωρίς να γίνει ευλογία για κανέναν.
Το Γενέθλιο του Προδρόμου μάς καλεί να ανακαλύψουμε εκ νέου την αληθινή κλίμακα των πραγμάτων. Να θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να λάμπει μόνος του, σαν ένα απομονωμένο αστέρι μέσα στο σκοτάδι, αλλά για να αντανακλά το ανέσπερο φως του Θεού.
Και τότε συντελείται το μυστήριο: όταν παύουμε να αγωνιζόμαστε να γίνουμε σημαντικοί, γινόμαστε αληθινοί· και όταν γινόμαστε αληθινοί, ο Θεός μπορεί να μεταμορφώσει την ύπαρξή μας σε ένα μικρό ξημέρωμα μέσα στη νύχτα του κόσμου.
— π. Άνθιμος Στάμου