«Ἑαυτὸν ἐκένωσε, μορφὴν δούλου λαβών».
Εδώ βρίσκεται ένα από τα βαθύτερα παράδοξα της χριστιανικής υπάρξεως: ο Θεός φανερώνει το μεγαλείο Του όχι με την επιβολή, αλλά με την αυτοπροσφορά.
Ο Χριστός δεν παύει να είναι Θεός όταν γίνεται άνθρωπος· προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση, κατεβαίνει στο έσχατο βάθος της ανθρώπινης καταστάσεως και γίνεται «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ».
Ο κόσμος μας, αντίθετα, μας μαθαίνει να φοβόμαστε την κένωση. Να γεμίζουμε τον εαυτό μας με εικόνα, αναγνώριση, δύναμη, επιβεβαίωση. Να υπερασπιζόμαστε διαρκώς το «εγώ» μας, σαν να κινδυνεύει η ύπαρξή μας κάθε φορά που δεν μας προσέχουν.
Κι όμως, ο Χριστός αποκαλύπτει έναν άλλο τρόπο υπάρξεως: δεν χάνεται εκείνος που προσφέρεται· χάνεται εκείνος που φοβάται να προσφέρει τον εαυτό του.
Η κένωση του Χριστού δεν είναι ακύρωση του προσώπου· είναι η τελειότερη φανέρωση της αγάπης. Ο Υιός δεν κρατά τον εαυτό Του για τον εαυτό Του. Παραδίδεται. Κατεβαίνει. Υπηρετεί. Σιωπά. Σταυρώνεται.
Και τότε συμβαίνει το ακατανόητο: η ταπείνωση γίνεται υπερύψωση, ο Σταυρός γίνεται δόξα, η αυτοπροσφορά γίνεται ζωή.
Ίσως αυτή να είναι η πιο επείγουσα ανάγκη της εποχής μας: να ξαναμάθουμε ότι η ανθρώπινη αξία δεν εξαρτάται από το πόσο χώρο καταλαμβάνουμε, αλλά από το πόσο χώρο μπορούμε να δημιουργήσουμε μέσα μας για τον άλλον. Να μπορούμε να ακούμε χωρίς να κυριαρχούμε, να υπηρετούμε χωρίς να ζητούμε ανταπόδοση, να συγχωρούμε χωρίς να ταπεινώνουμε, να αγαπούμε χωρίς να κατέχουμε.
Η αληθινή δόξα δεν βρίσκεται στο να υψώσεις τον εαυτό σου πάνω από τους άλλους, αλλά στο να κατέβεις από αγάπη μέχρι εκεί όπου βρίσκεται ο άλλος. Εκεί, στον έσχατο τόπο της κένωσης, αρχίζει η υπερύψωση.
Και ό,τι προσφέρεται ολοκληρωτικά στην αγάπη, ο Θεός δεν το αφήνει να χαθεί.
— π. Άνθιμος Στάμου