Μέσα στον αδιάκοπο θόρυβο της καθημερινότητας μπορεί να συμβεί κάτι φοβερό: να μην αρνηθούμε ποτέ τον Θεό, αλλά να μην έχουμε ποτέ χρόνο γι’ Αυτόν.
Δεν λέμε «δεν θέλω». Λέμε: «Αργότερα». «Αργότερα θα προσευχηθώ. Αργότερα θα συγχωρήσω. Αργότερα θα αλλάξω». Και το «αργότερα» μπορεί να γίνει ολόκληρη ζωή.
Ο Θεός μάς καλεί σε συνάντηση και σε ένα τραπέζι χαράς. Όχι όταν γίνεις τέλειος. Έλα όπως είσαι, με την κούρασή σου, με τις πληγές σου, με τις αποτυχίες σου.
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος για ανθρώπους που δεν έπεσαν ποτέ. Είναι τόπος όπου ο πεσμένος μαθαίνει ξανά να σηκώνεται. Το τραπέζι του Θεού δεν είναι βραβείο για τους τέλειους. Είναι πρόσκληση για εκείνους που διψούν να αλλάξουν.
Στο τέλος δεν θα έχει σημασία πόσα αποκτήσαμε, ούτε πόσο σημαντικοί φανήκαμε. Θα φανεί μόνο αν η καρδιά μας έμαθε να αγαπά.
Ίσως αυτό που μας χωρίζει από τη χαρά δεν είναι ότι ο Θεός βρίσκεται μακριά. Ίσως είναι μόνο μία λέξη που επαναλαμβάνουμε διαρκώς: «Αργότερα».
Μην Του πεις «αργότερα». Μην περιμένεις να γίνεις άλλος για να πας κοντά Του. Έλα όπως είσαι. Και άφησέ Τον να σε κάνει αυτό που ακόμη δεν μπορείς να γίνεις μόνος σου.
Έλα.
π. Άνθιμος Στάμου