Ο άνθρωπος της εποχής μας έμαθε να ζει ανάμεσα σε μηχανήματα που παρακολουθούν τον παλμό της καρδιάς του, αλλά ολοένα δυσκολεύεται να ακούσει τον παλμό της ψυχής του. Γνώρισε την πρόοδο της επιστήμης, μα συχνά έμεινε φτωχότερος σε ελπίδα.
Και τότε η Εκκλησία προβάλλει τον Άγιο Παντελεήμονα· όχι ως ανάμνηση ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως ζωντανή απάντηση στο πιο βαθύ τραύμα του ανθρώπου.
Ο Άγιος δεν μοίραζε απλώς φάρμακα· μοίραζε τον Χριστό. Γιατί γνώριζε ότι υπάρχουν πληγές που δεν κλείνουν με επιδέσμους, αλλά με αγάπη· δάκρυα που δεν στεγνώνουν με λόγια, αλλά με παρουσία· ασθένειες που δεν κατοικούν στο σώμα, αλλά στην ερημία μιας καρδιάς που ξέχασε ότι πλάστηκε για την αιωνιότητα.
Η μεγαλύτερη θαυματουργία του Αγίου Παντελεήμονος δεν ήταν ότι νίκησε την ασθένεια. Ήταν ότι δεν επέτρεψε ποτέ στον πόνο να νικήσει την αγάπη. Εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν ένα άρρωστο σώμα, εκείνος αναγνώριζε μια εικόνα του Θεού. Και εκεί όπου ο κόσμος έβλεπε το τέλος, εκείνος άνοιγε ένα παράθυρο Αναστάσεως.
Αυτό έχει ανάγκη και η δική μας κοινωνία. Όχι μόνο περισσότερη γνώση, αλλά περισσότερη ευσπλαχνία. Όχι μόνο ισχυρότερους θεσμούς, αλλά δυνατότερες καρδιές. Γιατί ένας κόσμος χωρίς αγάπη δεν θεραπεύεται, όσο κι αν προοδεύει.
Ας μη ζητήσουμε, λοιπόν, από τον Άγιο μόνο να μας απαλλάξει από μια δοκιμασία. Ας του ζητήσουμε να μας μάθει να υπάρχουμε όπως εκείνος: να γινόμαστε καταφύγιο για τον κουρασμένο, ανάσα για τον απελπισμένο, ελπίδα για τον λησμονημένο.
Γιατί ο κόσμος θα πιστέψει ξανά στο θαύμα, όταν συναντήσει ανθρώπους που έγιναν οι ίδιοι θαύμα της αγάπης του Θεού.
«Άγιε Παντελεήμονα, Ιαματικέ και Πανεύσπλαχνε, δίδαξέ μας ότι η αληθινή θεραπεία αρχίζει τη στιγμή που η καρδιά του ανθρώπου γίνεται τόπος κατοικίας του Χριστού. Τότε ακόμη και ο πόνος μεταμορφώνεται σε ελπίδα, ακόμη και ο θάνατος χάνει την τελευταία του λέξη, γιατί μιλά πλέον η Ανάσταση».
π. Άνθιμος Στάμου