Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο άνθρωπος αισθάνεται πως βρίσκεται μπροστά σε μια «έρημο». Μια έρημο όχι μόνο από ψωμί, αλλά από ελπίδα· όχι μόνο από αγαθά, αλλά από αγάπη, επικοινωνία και ανθρώπινη παρουσία.
Βλέπει τις ανάγκες να μεγαλώνουν και τις δικές του δυνάμεις να φαίνονται μικρές. Και τότε η καρδιά του ψιθυρίζει: «Έχω τόσο λίγα. Τι μπορώ να προσφέρω;»
Ακριβώς σε αυτή τη στιγμή έρχεται το Ευαγγέλιο να αποκαλύψει το μυστικό του Θεού: το θαύμα δεν αρχίζει από αυτό που μας λείπει, αλλά από αυτό που με αγάπη προσφέρουμε.
Ο Χριστός βρίσκεται μπροστά σε ένα πλήθος ανθρώπων κουρασμένων και πεινασμένων. Δεν τους κοιτάζει από απόσταση. Τους βλέπει με την καρδιά Του. «Εσπλαχνίσθη επ’ αυτοίς». Η θεία ευσπλαχνία Του δεν είναι μια απλή συγκίνηση· είναι δύναμη που θεραπεύει, ανασταίνει, γεμίζει τα άδεια και δίνει ζωή εκεί όπου όλα μοιάζουν αδύνατα.
Αυτή είναι η διαφορά του Χριστού από τον κόσμο: ο κόσμος συχνά βλέπει το πρόβλημα και αναζητά ποιος θα το λύσει. Ο Χριστός βλέπει τον άνθρωπο και αναζητά ποιος θα αγαπήσει. Γι’ αυτό λέει στους μαθητές Του: «Δώστε τους εσείς να φάνε».
Με αυτά τα λόγια ο Κύριος δίνει στην Εκκλησία μια μεγάλη αποστολή. Μας καλεί να μην στεκόμαστε απλοί θεατές μπροστά στον πόνο της εποχής μας. Να γίνουμε πρόσωπα προσφοράς, φορείς της αγάπης Του, μικρές μαρτυρίες της παρουσίας Του στον κόσμο.
Σήμερα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πεινούν για κάτι βαθύτερο από την υλική τροφή. Πεινούν για ένα βλέμμα που θα τους καταλάβει, για μια αγκαλιά που θα τους δεχθεί, για έναν λόγο που θα τους σηκώσει από την απογοήτευση. Πολλοί νέοι αναζητούν νόημα, πολλές οικογένειες χρειάζονται στήριξη, πολλοί μοναχικοί άνθρωποι περιμένουν μια επίσκεψη, μια προσευχή, μια ανθρώπινη παρουσία.
Η ενορία γίνεται τότε η συνέχεια εκείνου του θαυμαστού λιβαδιού της Γαλιλαίας. Ένας τόπος όπου ο Χριστός συγκεντρώνει τα παιδιά Του, θεραπεύει πληγές και μοιράζει τον άρτο της αγάπης. Η κατήχηση, η φιλανθρωπία, η νεανική διακονία, η στήριξη των αδυνάτων δεν είναι απλώς προγράμματα και δραστηριότητες· είναι κομμάτια από το ψωμί που ο Χριστός ευλογεί και προσφέρει ξανά στον κόσμο.
Οι μαθητές είχαν μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Ήταν λίγα μπροστά στο πλήθος. Όμως το λίγο που δίνεται στον Χριστό παύει να είναι λίγο. Στα ανθρώπινα χέρια μπορεί να φαίνεται μικρό· στα χέρια του Θεού γίνεται ευλογία. Έτσι γίνεται και με τη δική μας ζωή. Ένας μικρός κόπος, μια πράξη καλοσύνης, μια συγχώρεση, μια προσευχή, μια θυσία αγάπης μπορούν να γίνουν η αρχή ενός μεγάλου θαύματος.
Αυτό μας διδάσκει και η ζωή των Αγίων. Δεν έγιναν μεγάλοι επειδή είχαν περισσότερες ανθρώπινες δυνάμεις από εμάς, αλλά επειδή προσέφεραν ολοκληρωτικά τον εαυτό τους στον Θεό. Άφησαν τον Χριστό να ευλογήσει το «λίγο» τους και εκείνο έγινε φως για ολόκληρο τον κόσμο.
Στην εποχή μας ο Χριστός συνεχίζει να ρωτά: «Τι έχετε; Τι μπορείτε να προσφέρετε;» Και περιμένει όχι μεγάλα λόγια, αλλά καρδιές διαθέσιμες.
Ας Του προσφέρουμε, λοιπόν, το μικρό μας ψωμί αγάπης. Εκείνος γνωρίζει να το πολλαπλασιάζει. Ας κάνουμε την ενορία μας ένα τραπέζι ανοιχτό για όλους, μια πηγή ελπίδας για τους κουρασμένους, μια αγκαλιά για όσους αναζητούν τον δρόμο προς τον Θεό.
Γιατί το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι μόνο ότι χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνθρωποι. Το μεγαλύτερο θαύμα είναι ότι η αγάπη του Χριστού συνεχίζει ακόμη να πολλαπλασιάζει το καλό μέσα στον κόσμο. Και κάθε φορά που μια καρδιά ανοίγει για να προσφέρει, ο Χριστός κάνει ξανά το θαύμα Του.
π. Άνθιμος Στάμου