Δεν είναι οι πέτρες του κόσμου που βαραίνουν περισσότερο τη ζωή μας, αλλά εκείνες που φωλιάζουν μέσα στην καρδιά μας: ο φόβος, η αμφιβολία, η αίσθηση ότι όλα έχουν τελειώσει. Οι Μυροφόρες βάδισαν προς το μνήμα με αυτή την αγωνία· κι όμως, βρήκαν τον λίθο ήδη κυλισμένο.
Έτσι ενεργεί ο Θεός: προηγείται της αγωνίας μας, εργάζεται μέσα στη σιωπή, ανατρέπει εκεί όπου εμείς βλέπουμε αδιέξοδο. Η Ανάσταση δεν αναιρεί απλώς τον θάνατο· μεταμορφώνει τον ίδιο τον τρόπο που υπάρχουμε, καλώντας μας από τον φόβο στην εμπιστοσύνη, από τη θλίψη στη ζωντανή ελπίδα.
Το δίδαγμα δεν είναι να μην φοβηθούμε, αλλά να μην μείνουμε στον φόβο. Να τολμήσουμε να προχωρήσουμε, ακόμη κι όταν η καρδιά τρέμει, γιατί ο Χριστός έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο πριν από εμάς.
Όπου υπάρχει σκοτάδι, έχει ήδη χαραχθεί φως. Όπου υπάρχει τέλος, έχει ήδη σπαρθεί η αρχή.
Χριστός Ανέστη και καλεί την καρδιά μας να αναστηθεί μαζί Του.
π. Άνθιμος