Οι Άγιοι Ανάργυροι δεν θεράπευαν μόνο τα τραύματα του σώματος· άγγιζαν το βαθύτερο ρήγμα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αποξένωση της καρδιάς από την αγάπη.
Η αφιλοχρήματη προσφορά τους φανερώνει μια αλήθεια που ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά λησμονεί: ότι η θεραπεία δεν είναι πρωτίστως πράξη τεχνικής, αλλά πράξη κοινωνίας, συμπόνιας και θυσιαστικής παρουσίας.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν αδιάκοπα, αλλά δυσκολεύονται να συναντηθούν αληθινά, οι Άγιοι Ανάργυροι γίνονται φωτεινοί οδοδείκτες μιας άλλης λογικής: δεν βλέπουν τον άνθρωπο ως πρόβλημα προς επίλυση· τον βλέπουν ως εικόνα Θεού που διψά να αγαπηθεί.
Γι’ αυτό και το θαύμα τους δεν περιορίζεται στην ίαση μιας ασθένειας· επεκτείνεται στην ανάσταση της ελπίδας, στην αποκατάσταση της αξιοπρέπειας, στην επανεύρεση του νοήματος.
Η μεγαλύτερη ασθένεια της εποχής μας ίσως δεν είναι η σωματική φθορά, αλλά η πνευματική ερημιά. Και το φάρμακό της παραμένει το ίδιο: μια καρδιά που προσφέρεται χωρίς υπολογισμό, ένα βλέμμα που αγκαλιάζει χωρίς να κρίνει, μια αγάπη που δεν ζητά αντάλλαγμα.
Εκεί όπου ανθίζει αυτή η αγάπη, συνεχίζεται αθόρυβα το έργο των Αγίων Αναργύρων και ο κόσμος θεραπεύεται λίγο περισσότερο από τις πληγές του.
π. Άνθιμος